Het Calvinisme heeft ons ingetogenheid bijgebracht. Hollanders hebben geleerd om niet op te vallen. Kom je met het hoofd boven het maaiveld dan gaat-ie er af.
Er is al decennia lang een ontwikkeling gaande die hier tegengesteld aan is. En sinds de media via allerlei spelprogramma’s op zoek zijn naar nieuw talent is het hek van de dam.
Men verdringt elkaar om het spotlicht naar zich toe te trekken. Hoe gelijk had Andy Warhol toen hij in 1968 al zei dat in de toekomst iedereen voor 15 minuten wereldberoemd zou zijn.
Overigens zou hij ook gezegd hebben dat in de toekomst 15 mensen wereldberoemd zouden zijn.
Tenzij je de mensen hun geld uit hun zak wil troffelen met een mooi kunstje waarvoor je de aandacht vraagt of als het gaat om paringsgedrag, is opvallen in de samenleving mogelijk net zo onverstandig als in de vrije natuur. In het laatste geval ben je al snel het slachtoffer van een hongerig roofdier of, wat minstens zo erg is, zijn je eigen prooidieren massaal op de vlucht geslagen en druip je na verloop van tijd met een hongerig gevoel af. In de mensenwereld is het meestal niet zo erg maar bij al te opvallend gedrag kun je soms wel een knal voor je kanis krijgen.
Zelf behoor ik nog tot de generatie die niet teveel wil opvallen. Net als mijn andere reisgenoten in het openbaar vervoer staar ik neutraal voor me uit als ik onderweg ben en het komt niet in me op om luidruchtig de aandacht op mezelf te vestigen. Dit geldt ook voor mij als ik over straat loop, mijn boodschappen in de supermarkt haal of een stukje voor mijn blog schrijf. Ik voel me vaak meer op mijn gemak in de coulissen dan op het toneel.
En als ik het geld van mijn medemens uit diens zak zou willen kloppen of behoefte heb om te paren zou ik dit subtieler aanpakken. Al heb ik op dit moment noch de ene noch de andere behoefte.
Gelukkig zijn we allemaal verschillend en daarom mocht ik er vandaag bij mijn bezoek aan het winkelcentrum van Rotterdam getuige van zijn dat het ook anders kan.
Echt vrouwvriendelijk wil ik de actie van de man op de foto niet noemen en toen hij later op een bankje klom met de opblaaspop op zijn schouders en hij begon te zingen werd het er zeker niet beter op. Maar hij zorgde wel voor wat reuring onder de toeschouwers.
Zijn vrienden stonden er wat schaapachtig bij te lachen. Natuurlijk kenden ze hem beter en wisten ze dat hij een gewone huisvader was met doordeweeks een baan als docent op een MBO. Maar zijn scheiding en de onzekerheid of hij zijn baan na de reorganisatie nog wel zou hebben hadden iets los in hem gemaakt.
Nee, ik ken zijn naam niet en ik weet ook niet waar hij woont. Dus vrouwen die zich over hem willen ontfermen om hem te troosten en op te voeden kan ik niet helpen.
Maar dames, mochten bij mij ook ooit de stoppen door slaan en ik met een grote opblaaspop op mijn nek door de stad gaan lopen, dan zou ik het waarderen als ik met rust werd gelaten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten