Vaarwel en tot ziens.

De afgelopen weken heb ik consequent niets meer toegevoegd aan mijn blog. Alsof ik voor even uitgeluld was. Mijn leven is nu eenmaal niet zo interessant als dat van  vele anderen om mij heen. Als ik hun verhalen lees op Facebook benijd ik ze wel eens. 

Je hebt het niet altijd voor het kiezen, maar ik had graag wat dommer en oppervlakkiger geweest. 

Mij is verteld dat dit het leven veraangenaamt. Je ziet dan immers minder de nuances. Geen vijftig tinten grijs, maar gewoon zwart, wit en grijs. En soms zelfs alleen maar zwart en wit.

Ook was ik graag wat meer optimistisch geweest en had ik wat meer van mijn medemens willen houden. Niet zozeer uit een behoefte, maar omdat sommige van mijn medemensen dit verdienen. Gewoon omdat ze geweldig zijn.

Helaas ben ik een echte azijnpisser en voel ik me juist aangetrokken tot spreuken als “If there's one thing you can say about mankind, there's nothing kind about man.” van Tom Waits. 

Verder heb ik maar een matige belangstelling voor de wereld om mij heen.

Zo kan ik bijvoorbeeld niet meepraten over de Olympische Spelen, want ik interesseer me daar niet voor. Misschien komt dat omdat ik als schaatser zelf nooit veel heb voorgesteld.

Net  als de rest van Nederland gun ik onze jongens en meisjes in Sotsji die mooie medailles, maar als anderen hadden gewonnen had ik dat ook best gevonden.

Vandaag neem ik afscheid van dit blog. Het wordt tijd voor wat anders.

Als ik in de afgelopen jaren sommige passanten een frons of een glimlach heb weten te ontlokken is dat mooi. Maar mijn ambities reiken verder. Nog mooier zou het zijn als ik straks met mijn nieuwe blog bij sommigen het schuim op hun lippen van woede of een schaterlach zou oproepen.

Alsof ze een klap krijgen met een mokerhamer of gekieteld worden door een veertje.

Want er komt een nieuw blog. Een blog waarin ik het schrijven zelf centraal wil stellen.

Zoals je hebt kunnen vaststellen ben ik een matig schrijver. Een met weinig diepgang en  slechts bij vlagen een beetje gepassioneerd. Wordt het niet de hoogste tijd dat ik daar iets aan ga doen? Als ik straks gepensioneerd ben heb ik daar immers alle tijd voor.

Als ik een betere schrijver wil worden zal ik harder moeten werken. En zal ik mezelf moeten afvragen welk innerlijk verlangen ik met mijn schrijven wil bevredigen.

Dat kan niet mijn geilheid zijn, want van schrijven zelf heb ik nooit een harde gekregen, laat staan dat ik er op klaar ben gekomen. Zoiets past meer bij iemand die vieze boekjes leest.

Iets dat ik al lang niet meer doe. Hooguit een enkel erotisch verhaal.

Iedereen ziet de wereld op zijn eigen manier en tegen beter weten in heb ik heel lang gedacht dat de ironie mijn metgezel was; bij nader inzien bleek ik meesttijds in het gezelschap van een cynicus te verkeren.

Dat vind ik jammer. Het heeft vaak mijn blik vertroebeld waardoor ik alleen nog maar oog had voor mijn eigen ‘gelijk’. Hierdoor zag ik niet dat ik net zo stom was als de meeste mensen om mij heen. Soms zelfs nog stommer.

Het wordt dus de hoogste tijd dat ik beter leer kijken en luisteren. Als me dat lukt wordt mijn leven misschien net zo interessant als dat van vele anderen om me heen.