Het verhaal.

Ken je dat tevreden gevoel dat je krijgt als het lijkt of, nadat je lang over bepaalde zaken hebt nagedacht,  alle puzzelstukjes op hun plaats vallen? Alsof het verhaal opeens begrijpelijk wordt?
Als wij onze natuurlijke interesse in ons zelf niet zijn kwijt geraakt dan verbaast ons eigen gedrag  ons telkens weer en roept steeds opnieuw vragen bij ons op.
Als je het geluk hebt dat je de wereld waarin we leven niet als vanzelfsprekend ziet en een bespiegelende aard hebt zal de verwondering lang bij je blijven. Ook al weet je dat de antwoorden vaak niet betrouwbaar zijn en vele vragen altijd onbeantwoord zullen blijven, je zult je zelf lang vragen over jezelf blijven stellen. Gewoon omdat de mens zichzelf het grootste raadsel is.
Zelf denk ik dat het niet gaat om de antwoorden die je tijdens je zoeken vindt, maar het gevoel van tevredenheid dat die antwoorden geven. Want zeg nou zelf, elk gedrag is tenslotte op veel verschillende manieren te verklaren. Al zullen we een verklaring die ons aanspreekt gemakkelijker ons eigen maken dan een die ons tegen staat. En diezelfde verklaring ruilen we weer om als we een betere vinden.

Het verhaal dat we ons zelf vertellen over ons zelf is als een landkaart die alleen voor ons gemaakt lijkt te zijn.

Delen van het verhaal zullen soms door anderen op dezelfde wijze worden verklaard.

Er is dan sprake van gedeelde symbolen. Jung spreekt hier van archetypen.
Op zulke momenten ontstaat er verbinding. En verbinding is een vorm van liefde. Even worden we bevrijd uit ons geïsoleerde bestaan. We ontdekken dat we niet alleen zijn. Hoe heerlijk is het toch om het gevoel te hebben dat je begrepen wordt.
Andere delen zijn veel persoonlijker en moeilijker te doorgronden. “Niemand begrijpt me”, denk je dan. “En ik zelf nog het minst”, voeg je er misschien wel aan toe.

Net als bij droomduiding, waarbij het er om gaat om de betekenis te doorgronden van de symboliek waarmee we in onze dromen worden geconfronteerd, gaat het er in het leven om de betekenis te doorgronden van de symboliek waarmee we in ons waakleven te maken hebben.

De dingen om ons heen hebben immers niet voor iedereen dezelfde betekenis. Het is dan fijn als je een gids hebt die, zonder over je gedrag en je opvattingen verder een oordeel te vellen, samen een tijdje met je op verkenning gaat. Een gids die vriendschap sluit met de gids die ook in jezelf zit. Een gids die samen met jou vorm geeft aan het verhaal dat je jezelf over jezelf vertelt.  Niet iemand die je naar de mond praat, maar iemand die weet hoe peilloos diep het menselijke hart is.

De vele leugens waarmee je op groeit zijn misschien dan wel nodig om je op te voeden tot een gewaardeerd en gehoorzaam lid van de gemeenschap, ze brengen je ook vreselijk in verwarring. Mij hebben ze vaak heel opstandig gemaakt, ook al weet ik dat ze een functie hebben.

De winter is voor mij een tijd om veel na te denken. Al moet ik er vaak voor knokken om ruimte te scheppen in mijn drukke leventje voor bezinning.  Ik luister opnieuw naar de verhalen die ik over mezelf aan mezelf en soms ook aan anderen heb verteld. Of herlees ze, als ik ze heb opgeschreven.

Ik herken de leugens, de momenten dat ik aan het opscheppen was, mijn onnozelheid, mijn donkere en destructieve kant en het licht dat ook in mij brandt. En al weet ik niet wie of wat ik er dankbaar voor moet zijn, ik prijs mezelf gelukkig met de landkaart die er voor mij gemaakt is. Al weet ik natuurlijk niet waar de reis morgen naar toe gaat en of ik misschien dan wel van de landkaart val.