Galbakken.

Terwijl in Den Haag de champagneflessen worden ontkurkt omdat men tot een akkoord is gekomen om het begrotingstekort met 14 miljard terug te dringen en men hierbij heeft laten zien dat men Wilders hierbij niet nodig heeft, schenk ik mezelf een Palmpje in omdat de meivakantie morgen begint en ik een weekje lang verlost ben van mijn schoolverplichtingen.
Van elke tien leerlingen zijn er negen die ik graag mag, maar naarmate ik ouder word heb ik steeds meer moeite met de enkele galbak die mijn lessen tracht te verstoren. Zo ontbrak het mij de laatste week aan de energie om daadkrachtig tegen sommigen van hen op te treden, terwijl ik daar anders nooit veel moeite mee heb. Waarom zou ik daar niet voor uit komen? Je kunt nu eenmaal niet altijd stevig in je schoenen staan en een leerling die gebrek heeft aan zelfdiscipline en het wel leuk vindt om de clown uit te hangen ruikt dat.
Door de jaren heen heb ik menig collega gezien die hier mede aan ten onder is gegaan. Het schijnt dat landelijk gezien docenten het meeste last hebben van werkdruk en dat 40% van het aantal ziekmeldingen een psychische oorzaak heeft. Nu zijn het niet die enkele bijdehante leerlingen die je dag kunnen vergallen. Vergeleken bij de shit die sommige managers veroorzaken is hun vervelende gedrag maar kinderspel. Dagelijks zie ik nog steeds hoeveel last mijn collega’s en ook ik zelf hiervan hebben, al valt dit gelukkig bij mij wel mee. Daar ben ik gewoon te blijmoedig voor.

Zelf heb ik jarenlang een lijnmanager gehad die zich omringde met zoveel mogelijk lakeien om zo ongestoord zijn gang te kunnen gaan bij het afbreken van de organisatie. Een man waarvan werd gezegd dat hij een gezellige partner was aan de borreltafel maar met een groot kwetsbaar ego en een leeg hoofd. En die daarom alles uit de kast haalde om dit ego te beschermen.
Helaas komt dit in veel organisaties voor. En de man of vrouw die met zijn poten in de modder staat om het werk te doen heeft daar vreselijk veel last van. Ik durf te beweren dat veel organisaties tegenwoordig zo slecht functioneren omdat zij veel te veel ruimte geven aan dit soort mensen, die hun eigen belang altijd voorop stellen en het belang van de organisatie en de overige medewerkers voor hen op de tweede of derde plaats komt. Het zijn politici en geen managers.
We hebben de laatste week even kunnen zien hoe enkele grote ego’s in de Den Haag sneuvelden. Die grapjas van een Wilders heeft zijn grote mond niet verloren maar velen zullen hem nu niet meer serieus nemen. En dat is winst. Zijn vazallen hebben weliswaar niet het boetekleed aan getrokken maar zij weten dat zij voor velen zijn afgegaan als de spreekwoordelijke gieter en dat het hun past om zich de komende tijd wat deemoediger op te stellen.
Ik weet dat dit vaak ook gaat gebeuren bij elke manager die omhoog is gevallen bij gebrek aan gewicht. In mijn arbeidzame leven heb ik ze zien komen en zien gaan. Tot het laatst denkend dat ze gedaan hadden wat er gedaan moest worden. Hun medewerkers en de organisatie gebruikend als een podium om hun grote ego’s te etaleren. Al zullen ze dit altijd ontkennen. Want dat hoort bij grote ego’s.
Nee, even geen gezeik aan mijn hoofd. De boeken gaan dicht en de mailtjes van leerlingen en collega's blijven een week lang onbeantwoord.
Ik hou van mijn werk, ik hou van mijn organisatie, ik heb een passende hekel aan de mensen niet van mijn collega’s en mijn organisatie lijken te houden maar vooral van zichzelf en over een week gaan we er weer gezellig en keihard tegen aan. Ik heb dan weer voldoende energie om die enkele galbak in de klas die denkt dat hij of zij de les kan verstoren bij mij er uit te sodemieteren. En de shit van domme managers is tot aan de grote vakantie ook wel dragelijk. Een fijn vooruitzicht.