Als je moedeloos wil worden lees dan vooral wat nu volgt. Ik
garandeer je, dat je er beslist niet van op knapt. Het is niks nieuws en zelfs
vaak gezegd, maar je wordt er niet minder droevig van.
Natuurlijk zou ik mezelf ontrouw zijn als ik in de laatste
alinea niet met een positief bedoeld advies zou komen. Wat je naar eigen
inzicht in je reet kunt steken of opvolgen.
Voor velen is de vakantie inmiddels voorbij. Zelf heb ik
gelukkig nog een kleine week te gaan, maar hierna stap ook ik weer in de
tredmolen die ‘werken’ heet. Nieuwe werkplek, nieuwe hulpmiddelen bij het geven
van les, nieuwe collega’s en nieuwe leerlingen. Zelfs de werktijden schijnen
nieuw te zijn. Alom vernieuwing. We wachten maar af of het ook verbeteringen
zullen zijn.
Vorige week kampeerde ik nog in de bossen, zat ik tot diep
in de nacht aan het vuur in de vlammen te staren, naar muziek en zang te
luisteren, slap te ouwehoeren, te flirten, dronken en high te worden, kortom
mijn jeugd over te doen, overdag te zingen, schrijven of toneel te spelen, me
het ene moment vreselijk melancholisch te voelen en het volgende euforisch en
alvast afspraken met mezelf te maken voor het leven ná de vakantie. Want dat is er ook nog.
Hoewel…Is er eigenlijk wel leven na de vakantie?
Gaan velen van ons straks niet weer op de automaat, blik op
oneindig en verstand op nul, levend van weekend naar weekend?
Zich ‘s morgens en ’s avonds met een lege blik in hun ogen
naar hun werkplek of naar hun huis
spoedend, afgeschermd van hun omgeving met behulp van muziek
en oordopjes?
Het zegt mij niets als velen beweren gelukkig te zijn met
hun werk. Ik vermoed dat dit een vorm van cognitieve dissonantie is. Hoe
slechter het werk en hoe lager het loon, hoe meer reden er is om tegen jezelf
en anderen te zeggen dat je heel blij bent met je baan. Want hoe verklaar je
anders dat jij uit vrije wil elke dag het saaie, monotone en stompzinnige werk
doet waarvoor je bent aangenomen?
Om het geld kan het niet zijn. Dat is veel te weinig. Ook
het werk zelf stelt niet veel voor. Bovendien is het vaak overbodig en zinloos.
Rest nog één mogelijkheid die
in je opkomt: het laagbetaalde en waardeloze werk maakt je blijkbaar gelukkig.
Je hebt fijne collega’s, koffie gratis en bij nader inzien valt die klootzak
van een chef ook wel mee.
Ook voor hen met de betere banen en de hogere salarissen
geldt dat sommigen er doodongelukkig van worden. Ze weten van zichzelf dat ze zoveel meer
kunnen, dat ze worden ondergewaardeerd en dat ze voortdurend door de
leidinggevenden en het management worden gemanipuleerd. Maar ze staan hier machteloos tegenover.
De gelukkigen onder hen die een bord voor de kop hebben en
een gladde rug, degenen met een grote bek met een vechtersmentaliteit en
degenen die van zichzelf beschouwend van aard zijn, die redden het wel. Zelf
reken ik mij ook tot dat clubje.
Maar de meer integeren, degenen die geen half werk willen
afleveren en hoge eisen aan zichzelf en anderen stellen, de harde werkers die
niet los kunnen laten en die een sterk gevoel voor rechtvaardigheid ontwikkeld
hebben, hebben het minder makkelijk. Vaak worden de frustraties voor hen te
groot en dan haken ze vroeg of laat af. Melden zich ziek, worden overspannen.
En zo houden velen van ons zichzelf en anderen voor de gek,
slikken pillen tegen van alles en nog wat, blowen zich suf of drinken zich lam,
melden zich reeds binnen een maand nadat zij weer zijn begonnen ziek en
betrappen zichzelf er op dat ze er wel heel erg vaak over denken om van baan te
veranderen.
Is er leven na de vakantie? Dat is de vraag die ik aan het
begin van dit stukje heb gesteld.
Voor sommigen blijkbaar wel, voor velen echter niet. En dat
is triest.
Denk nu niet dat ik mijn werk als zo gezond makend zie. Want
het heeft ook bij mij enkele weken geduurd voordat ik mij echt kon ontspannen. En ik beweer toch altijd dat ik het zo naar
mijn zin heb en ik mij geen betere baan kan wensen. Maar uit zelfbescherming
hebben we allemaal een selectief geheugen. De shit die ik dagelijks tegen kom
vergeet ik blijkbaar daarom zo snel mogelijk.
Ik ontkom net als iedereen niet aan de vaak ziekmakende
mentaliteit die eigen is aan onze samenleving en die zich ook bij ons op de
werkplek in het systeem heeft genesteld.
Dus nogmaals: is er leven na de vakantie?
Voor mezelf beantwoord ik dit in weerwil van mijn geklaag
met een volmondig ‘ja’. Er is genoeg leven na de vakantie. Maar je moet dan
welbereid zijn om op te staan uit die doodskist die we ‘gewoonte’ noemen.
Tracht alles met een frisse blik te bekijken. Durf pessimistisch en vrolijk
tegelijk te zijn.
Zeg eindelijk eens die rot baan op als je er ongelukkig van
wordt of verbreek die uitzichtloze relatie.
Of zoek er juist een. Ga bij voorkeur dan samenwonen met
iemand die je absoluut niet begrijpt. Dat houd je scherp.
Begin aan iets nieuws. Ga eens op ontdekkingsreis door de
krochten van je ziel en zoek daar naar je passie. Durf los te komen van al je
verstikkende patronen. Wat kan je
gebeuren?
‘Leven’ is een dynamisch proces en de dynamiek breng je zelf
tot stand.
Durf uit de dood op te staan. Neem verantwoordelijkheid voor
die korte tijd dat je hier bent.
Het leven kan een feestje zijn. Alleen jij kan besluiten om
de uitnodiging die je op zak hebt te gebruiken. Pas dan is er leven na de vakantie
als je los komt van jezelf en je, om in mystieke termen te spreken, weer
vloeibaar wordt.
Het is een troostrijke gedachte dat je tot in de laatste
minuten voor je sterven je het leven opnieuw kunt beginnen. Klinkt vreemd, maar
denk daar maar eens goed over na. Want het is zo.
Maar onthoud: niets ergers dan spijt om gemiste kansen.
De vakantie is voorbij. Zorg dat je het tot je volgende
vakantie naar je zin hebt. Leef!
